mekân bir fon değildir; bir karşı ağırlıktır. kampanya içindeki her sahne — Akdeniz'e bakan bir taş korkuluk, Venedik'te bir kanal, Paris'te bir köprü, kıyıya vuran son ışık — özneden hem dönem hem ölçek bakımından önce gelir ve istenilen de bu tezatlıktır. giysi, girdiği dünyayla yarışmaya zorlanmaz; ona bir orantı içinde yerleştirilir — öyle ki yumuşaklık taşa, işleme bronza, sadelik suya karşılık gelir. çabasızlık gibi görünen şey, görsel henüz kurgulanmadan ölçülmüş bir orantının sonucudur. aidiyet, kadının hayat verdiği bir an değildir; onun etrafında kurgulanmıştır — bir deklanşörün süresi kadar tutacak biçimde, ne bir an fazlası, ne bir an azı.